Na het vieren van mijn moeders verjaardag, zonder samenscholing en op minimaal 1,5 meter, werd ik vanochtend wakker met een onuitwisbaar liedje. Een liedje dat mij per direct terugbrengt in een voor mij zeer verwarrende wereld. Een wereld die draait op fantasie, marketing en overvloed. Gecombineerd met geuren, kleuren en geluiden die als sublimatie aan je blijven kleven. Volgens Wikipedia is sublimatie “de directe faseovergang van een stof uit de vaste fase naar een gasvormige fase”. Dat zet mij aan het denken………. aan het psycheleren……… Want begint die fantasiewereld te lijken op de wereld waar we “echt” in leven?

Afstand houden

Afstand houden, een begrip dat in mijn beleving via sublimatie in onze hoofden wordt geprent. In fases wordt de handhaving hierop opgeschroefd. In eerste instantie mág je je gezonde verstand gebruiken, vervolgens móet je je gezonde verstand gebruiken, vervolgens krijg je controle van de BOA, daarna de controle van de toezichthouder op de sportclub, boete van de politie en nu zijn we beland in het wel of niet borgen van de 1,5 meter regel in de wet. 
Dat cijfer doet wat met mij. Wat dan? Wat betekent de 1,5 meter regel in de wereld? De oppervlakte van de wereld is 510.000.000 km. Circa 71% daarvan bestaat uit water (bron: Wikipedia). Als we de woonboten even niet meerekenen, zouden de 7.785.029.091 bewoners van de aarde( 17 mei 2020 om 11:00 uur bron: www.worldometers.info) circa 18 meter afstand van elkaar kunnen houden. Als ik mij probeer in te leven, zie ik dat in de wijde natuur van Scandinavië, Amerika, Rusland, Afrika, delen van Europa maar toch ook Azië zeker als reële optie. Door alle flatgebouwen in de wereld kan je deze afstand ook bewaren. Maar eigenlijk zegt mij dit dat vele gebieden in de wereld zwaar, zwaar overbevolkt zijn. En opnieuw komt dat liedje in m’n hoofd…….. 

Thuiswerken

Volgens de WHO moet de wereld zich opmaken om langdurig met dit virus te leven. Net zoals we al tijden lang moeten leven met de griep, kanker, hartfalen, diabetes, verkeersongevallen, overlijden kinderen tot 5 jaar (bijna 3 miljoen per jaar), abortussen (ruim 16 miljoen per jaar), etc, etc. Circa 22 miljoen sterfgevallen per jaar.

Wellicht omdat Covid-19 wat weg heeft van de Spaanse griep wordt er massaal ingezet om het virus in te dammen, de bevolking te overspoelen met het gevaar van deze onzichtbare vijand. Het is dan ook begrijpelijk dat overheden middelen als thuiswerken inzetten om het reproductiecijfer zo laag mogelijk te krijgen of houden. Want ja, in die dichtbevolkte gebieden werken mensen in afgesloten kantoorgebouwen met interne luchtcirculatie, werken duizenden mensen tegelijk in auto- en textielfabrieken, zijn sportschoolhouders niet veilig vanwege al die honderden mensen die de corona-kilo’s eraf moeten sporten om niet nog een pandemische uitdaging te krijgen. Of is die er al, de obesitas pandemie……..?

Dus met z’n allen thuiswerken. Dat geeft verlichting op het openbaar vervoer, waar al jaren over drukte wordt geklaagd. Doet files verdampen, hetgeen weer zorgt voor minder uitlaatdampen en daarmee stikstof vermindering. Het zorgt voor reële proporties bij de kinderopvang zodat de kinderen niet 4-5 keer per jaar ervoor zorgen dat ouders zich ziek melden op het werk. En al die ouders, die het al jaren beter weten hoe les te geven, kunnen eigen regie voeren op de ontwikkeling van hun kroost. 
En toch komt dat liedje weer in m’n hoofd……….. want na zo’n 8 weken raken (grotere) gezinnen met jonge kinderen in met name kleinere woonomgevingen lichtelijk dissociatief. Laatst sprak ik nog een client die aangaf dat ze zo nu en dan afdwaalt naar een andere plek. Een plek waarin de (toegenomen) multifunctionele rol van moederschap even niet meer zo intens ervaren wordt…….. En weer binnen 5 minuten “terug”. Want er moet gewerkt worden, na 5 minuten huilen raken zowel kind als moeder oververhit en het eten en huishouden staat ook nog op de rol voor vandaag. 

Vakantie

De vertaling van vakantie is legio. De kern is vermoedelijk dat je minimaal een aantal dagen vrij bent en niet hoeft te werken. In allerlei gradaties geven mensen er een extra betekenis aan. Voor velen betekent vakantie die kern. Niet hoeven werken, thuis zijn en met de kinderen bezig zijn. Want, hoe ongeloofwaardig ook, veel mensen kunnen het zich niet veroorloven om op vakantie te gaan. In Nederland hebben we een kleine 5 miljoen uitkeringsgerechtigden bijvoorbeeld; ww, bijstand, AOW, arbeidsongeschiktheid, WAO, WIA, Wajong (bron: StatLine). Dat is meer dan de helft van de werkende populatie momenteel in Nederland. En tuurlijk zijn er mensen binnen die groep die wel op vakantie kunnen. 
De overheden stimuleren nu om vooral in eigen land op vakantie te gaan. Als het kan. Als het kan met 1,5 meter, als het financieel kan (vanaf juni mogen NOW ontvangende bedrijven personeel ontslaan), als het mentaal kan. Want waarom gaan we op vakantie? En wat betekent dat? Actueel in ieder geval veel teleurstelling, angst in de reiswereld voor faillissement en ontslag, HoReCa die failliet gaat, een hele keten die circa 28% werkgelegenheid en omzet in de wereld biedt. Vrij van werken……… een definitie die niet per definitie vakantie betekent. En weer komt dat liedje in m’n hoofd………..

It’s a small world (after all)

Hoe komt het dat dat liedje in m’n hoofd komt? Wat gebeurt er op dat moment? Wat voel ik op dat moment? Sinds de laatste big bang, waarbij legio flora en fauna is uitgeroeid, de ijstijd, oorlogen, virussen, blijft de kern dat de homo sapiens hier boosheid, verdriet, angst door ervaart. Angst voor anders denkenden, angst voor het onbekende. Boosheid voor onrecht, toenemen van vervuiling en afname van gezondheid. Verdriet doordat (opgelegde) verwachtingen, regels en noodzakelijkheden, zekerheden, vaak niet kunnen worden vervuld of bestaan. Lijkt verdacht veel op die fantasiewereld.  Een wereld die draait op fantasie, marketing en overvloed. Zogeheten welvaart, versiert met geuren, geluiden en beelden die als sublimatie aan je blijven kleven. Want al die input die we al jaren krijgen, zorgen voor (over)consumptie, afname van de natuur, vervuiling van de lucht die we inademen en toename van financiele druk waar we niet om vragen en geen baat bij ervaren. Dus ja, onze wereld blijkt toch klein te zijn. Doordat we kunnen reizen hoe we wilden, door communicatiemiddelen die ervoor zorgen dat je thuis kan werken en op afstand contact kan houden, door minimalisatie van uitgaves (nu we niet te pas en te onpas de verveling invullen met consumeren), we terug gaan naar het eigen vermogen om gezond te koken en vaker te gaan wandelen in eigen omgeving om even afstand te nemen van het thuiswerken. 

Uiteindelijk bepaal je dus blijkbaar voor een groot gedeelte nog zelf hoe small jouw world is. Er over reflecteren zorgt voor psycheleren en Emolutie op de wereld.

Daarom zit dat liedje dus zo in m’n hoofd:

It’s a world of laughter, a world of tears
It’s a world of hopes and a world of fears
There’s so much that we share that its time we’re aware

It’s a small world after all
It’s a small world after all
It’s a small world after all
It’s a small world after all
It’s a small, small world

There is just one moon and one golden sun
And a smile means friendship for everyone
Though the mountains divide and the oceans are wide

It’s a small world after all
It’s a small world after all
It’s a small world after all
It’s a small world after all
It’s a small, small world

(bron: songteksten.net)